K. A. E. Prantl, dyrektor 1889 -1893

K._A._E._Prantl_dyrektor_1889_-1893Karl Anton Eugen Prantl (10 IX 1849-24 II 1893), systematyk, znawca roślin zarodnikowych, przede wszystkim paprotników.  Urodził się w Monachium, był synem profesora filozofii. Uczył się w Maximiliansgymnasium, a następnie studiował na Uniwersytecie Monachijskim, m.in. pod kierunkiem wybitnych anatomów roślin: W. von Nägelego i L. Radlkofera. Badając florę Bawarii zainteresował się roślinami zarodnikowymi, zwłaszcza mszakami. W 1870 r. uzyskał promocję doktorską, a w rok później przeniósł się do Würzburga, by w pracowni J. Sachsa studiować fizjologię roślin. Habilitował się w 1873 r. na podstawie rozprawy z zakresu anatomii. Jesienią 1876 r. przyjął powołanie na stanowisko profesora Akademii Leśnej w Aschaffenburgu, gdzie pozostał przez 13 lat. Ostatnie lata życia spędził we Wrocławiu jako profesor botaniki i dyrektor Ogrodu Botanicznego. Zmarł przedwcześnie, w 44. roku życia, na gruźlicę. Prantl znany jest głównie ze znaczących osiągnięć na polu systematyki roślin, ale posiadał również rozległą wiedzę z innych dyscyplin botanicznych. Po habilitacji zajmował się ewolucją i systematyką paprotników oraz badaniami florystycznymi. Na życzenie Sachsa 25-letni wówczas Prantl opracował oparty na jego dawnej pracy podrecznik botaniki dla szkół średnich. Ponieważ książka cieszyła się dużym powodzeniem, została rozszerzona i uzupełniona, stając się podręcznikiem akademickim. Była wielokrotnie wznawiana i tłumaczona na języki obce. Największą jednak zasługą Prantla na polu botaniki systematycznej był jego współudział w redagowaniu fundamentalnego dzieła "Die natürlichen Pflanzenfamilien", zainicjowanego przez A. Englera. Sam Prantl opracował kilkanaście rodzin roślin kwiatowych, w tym uchodzące za trudne Betulaceae, Fagaceae, Ranunculaceae, Papaveraceae i Cruciferae, a także zapoczątkował prace nad grupą roślin zarodnikowych. W 1892 r. Prantl założył czasopismo "Arbeiten aus dem Königlichen Botanischen Garten zu Breslau" (Prace Królewskiego Ogrodu Botanicznego we Wrocławiu). W pierwszym zeszycie ukazała się pierwsza część jego opracowania naturalnego systemu paproci. Niestety, dzieło nie doczekało się kontynuacji w związku z nagłą śmiercią autora. Po przeszło 100 latach, w 1995 r., czasopismo zostało wznowione pod tytułem "Prace Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Wrocławskiego". W pierwszym tomie zamieszczono reprint owego jedynego zeszytu Prantla.

Ważniejsze publikacje: Ueber den Einfluss des Lichts auf das Wachsthum der Blätter (1872?), Untersuchungen ueber die Regeneration der Vegetationspunkte der Angiospermenwurzel (1873), Lehrbuch der Botanik, bearbeitet unter Zugrundelegung des Lehrbuchs der Botanik von Jul. Sachs (1874), Lehrbuch der Botanik für mittlere und höhere Lehranstalten (1878, 8 wydan do 1891 r.), Die natürlichen Pflanzenfamilien (red. wraz z A. Englerem, wyd. 1: 1887-1893), Das System der Farne (1892).

Polub Ogród Botaniczny na Facebooku

TripAdvisor_Recenzje Wroclaw University Botanical Garden

social-icon

Sonda

Czy odwiedziłaś/eś już nasz Ogród?