J. Buder, ostatni niemiecki dyrektor Ogrodu Botanicznego (1929 - 1945)

J._Buder_ostatni_niemiecki_dyrektor_Ogrodu_Botanicznego_1929_-_1945Johannes Buder (16 XI 1884-13 VII 1966), fizjolog roślin, ostatni niemiecki dyrektor Ogrodu Botanicznego (1929 - 1945). Urodził się w Berlinie, gdzie też uczęszczał do prestiżowego gimnazjum humanistycznego, a w 1904 r. podjął studia przyrodnicze i matematyczne. Początkowo zamierzał specjalizować się w systematyce roślin, aby później podjąć pracę w kierowanym przez A. Englera Muzeum Botanicznym w Berlinie-Dahlem. Jednakże pod wpływem S. Schwendenera zajął się badaniami fizjologicznymi. Promocję doktorską uzyskał w 1908 r. Pracował krótko w Heidelbergu i Berlinie, a następnie, dzięki W. Pfefferowi, został pierwszym asystentem w Instytucie Botanicznym w Lipsku. Habilitował się w 1911 r., w 1917 zaś otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego. Wykładał systematykę roślin i prowadził wycieczki botaniczne, ale jego największe zainteresowanie budziła fizjologia roślin niższych. Po śmierci Pfeffera, w latach 1920-1922 kierował jego Instytutem. Od 1922 do 1928 r. jako profesor zwyczajny pełnił funkcję dyrektora Instytutu i Ogrodu Botanicznego w Greifswaldzie, po czym zdecydował się przenieść na równorzędne stanowisko do Wrocławia. Rozpoczął tu pracę od semestru letniego 1929 r. W przestarzałym i słabo wyposażonym Instytucie Botanicznym, który powstał z połączenia Instytutu Fizjologii Roślin oraz Ogrodu i Muzeum Botanicznego, borykał się z trudnościami natury finansowej i organizacyjnej. Były to wszak lata światowego kryzysu ekonomicznego. Muzeum zostało zamknięte w celu zwolnienia pomieszczeń na zajęcia dydaktyczne i naukowe. Ogród funkcjonował jeszcze normalnie, ale nie miał już tej rangi co przed I wojną światową. W styczniu 1945 r. prof. Buder musiał opuścić zamieniony w twierdzę Wrocław (Festung Breslau). Udał się przez Miedzygórze i Hildesheim do Getyngi, gdzie pozostał do 1947 r., kiedy to otrzymał stanowisko dyrektora Instytutu Botanicznego Uniwersytetu w Halle. Spędził tam ostatnich 19 lat życia. Zainteresowania naukowe J. Budera koncentrowały się głównie na wybranych działach fizjologii roślin: fizjologii wrażliwości i przemiany materii. Ponadto zajmował się algologią (fikologią), przemianą pokoleń i anatomią roślin. Jego studia nad budową stożka wzrostu roślin kwiatowych przyczyniły się do wprowadzenia powszechnie uznawanej koncepcji tuniki i korpusu. Ta tematyka występuje w licznych pracach doktorskich uczniów Budera z lat 30. i 40. - ostatnich, jakie podjęto we wrocławski ośrodku botanicznym przed wojną.

Ważniejsze publikacje: Studien an Laburnum Adami II (rozprawa habilitacyjna, 1911), Zur Kenntnis der phototaktischen Reizbewegungen (1919).

Polub Ogród Botaniczny na Facebooku

TripAdvisor_Recenzje Wroclaw University Botanical Garden

social-icon

Sonda

Czy odwiedziłaś/eś już nasz Ogród?