Witamy na stronie Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Wrocławskiego
logo_indexOgród Botaniczny Uniwersytetu Wrocławskiego, nazywany oazą piękna i spokoju w sercu wielkiego miasta, to "żywe muzeum", a zarazem ośrodek naukowy i dydaktyczny oraz ulubione miejsce wypoczynku wrocławian. Położony jest po północnej stronie katedry Św. Jana Chrzciciela i kościoła Św.Krzyża, częściowo w obrębie historycznego Ostrowa Tumskiego, w odległości ok. 2 km od Rynku. Jest drugim (po ogrodzie krakowskim) najstarszym tego typu ogrodem w Polsce, wpisanym na listę zabytków woj. dolnośląskiego i mieszczącym się w granicach podlegającego szczególnej ochronie historycznego centrum Wrocławia.
Zapraszamy do zapoznania się z naszą stroną i odwiedzenia naszego Ogrodu przy najbliższej okazji!
Zobacz, jak do nas trafić...

Wyświetl większą mapę

Alpinarium

Od ponad stu lat zbieracze, botanicy, kolekcjonerzy intensywnie penetrują góry aby poznać ich roślinność. Liczne wyprawy w coraz trudniej dostępne rejony górskie zaowocowały bogatymi kolekcjami, gromadzonymi zarówno w ogrodach prywatnych jak i w ogrodach botanicznych. Sprowadzane rośliny wysadzano początkowo w doniczkach, szybko jednak zaczęto wytyczać i projektować specjalne dla nich miejsca, nazywane alpinariami lub ogrodami skalnymi. W drugiej połowie XIX wieku również we wrocławskim Ogrodzie Botanicznym powstało istniejące do dzisiaj alpinarium. Za podstawowe kryterium ekspozycji zgromadzonych tu roślin przyjęto podział geograficzny. I tak na poszczególnych sztucznie uformowanych wzniesieniach zaprezentowano florę z różnych pasm górskich. Uwzględniono góry środkowej i południowej Europy, wschodniej Azji, Azji Mniejszej, Azji Środkowej, Kaukazu, obu Ameryk i Nowej Zelandii. Należy podkreślić, że atrakcyjność roślin górskich wynika z ich odmienności.

Specyficzne, ekstremalne warunki atmosferyczne i siedliskowe na większych wysokościach przyczyniły się do wykształcenia cech nie spotykanych u roślin nizinnych. Niski wzrost, kępowy lub szpalerowy sposób rozrastania się, duże kwiaty o intensywnych barwach, rozwijające się prawie jednocześnie, pokrycie powierzchni liści i pędów warstewką wosku czy gęstym kutnerem, żyworodność to cechy ułatwiające przetrwanie w górach. Rośliny te sprowadzone na niziny w większości zachowują swój niepowtarzalny, "górski" wygląd. Poprzez selekcję, krzyżowanie, sztucznie wywołane mutacje ogrodnicy wyprowadzili również wiele odmian uprawnych roślin skalnych, znacznie różniących się od roślin spotykanych w naturze. Modyfikując jakąś wybraną cechę lub cechy, np. wielkość i kolor kwiatu, spowodowano ich uwypuklenie, podkreślenie, zwielokrotnienie. Zarówno gatunki, jak i odmiany uprawne mają specyficzne wymagania. Znajomość podstawowych potrzeb roślin co do warunków klimatycznych i glebowych gwarantuje sukces w uprawie. Ważne jest też, aby ogród skalny był atrakcyjny przez cały rok. Uzyskuje się to przez odpowiedni dobór roślin, zarówno zawszezielonych, jak i sezonowych.

We wrocławskim alpinarium już w lutym pojawiają się pierwsze kwiaty wrzośca krwistego - Erica carnea. Nieco później pokazują się przebiśniegi - Galanthus, śnieżyce - Leucoium. Żółtymi kobiercami zakwita rannik zimowy - Eranthis hyemalis, a chwilę póżniej fioletowieją całe łany szafranu spiskiego - Crocus scepusiensis. Ciepłe marcowo-kwietniowe słońce budzi do życia cebulice - Scilla, puszkinie - Puschkinia, szafirki - Muscari. Później, w maju, czerwcu, zaczyna się prawdziwy festiwal barw i zapachów prześcigających się w zakwitaniu roślin. Trwa to aż do późnej jesieni. Zimą zaś możemy podziwiać pięknie przebarwione liście bergenii - Bergenia, debika - Dryas, brązowe liście zarodnionośne onoklei - Onoclea czy pióropusznika - Matteuccia i cieszyć się żywicznymi zapachami kosodrzewiny - Pinus mugo i limby - Pinus cembra.

We wrocławskim alpinarium znajduje się około 1500 gatunków i odmian uprawnych roślin skalnych. Jego osobliwością jest profil geologiczny. Powstał w 1856 roku, jego twórcą był paleobotanik prof. H.R. Göppert. Jest to zminiaturyzowany przekrój przez warstwy skalne z okolic Wałbrzycha. Około 200 milionów lat temu kulę ziemską porastały olbrzymie rośliny z grupy paprotników. Były to 30-metrowe lepidodendrony, sygilarie i kalamity, pojawiły się też pierwsze rośliny iglaste z rodzaju Walchia. Z roślin tych w wyniku skomplikowanych procesów chemicznych i fizycznych powstały współczesne złoża węgla kamiennego. Przebieg i układ warstw węgla zilustrowano na przekroju geologicznym. Pierwotny, równoległy układ został zaburzony w wyniku ruchów górotwórczych. Powstały pęknięcia, przesunięcia, wypiętrzenia, wykrzywienia, uskoki. Wszystkie wymienione formy tektoniczne uwzgledniono w profilu geologicznym. W profil wmurowano też odciski i odlewy fragmentów pni wyżej wymienionych sygilarii, lepidodendronów i kalamitów. Na placyku przed profilem prezentowane są skamieliny fragmentów pni pierwotnych drzew szpilkowych z rodzaju Walchia.

Za Krejea J., Jakabova A. 1982, Rośliny skalne, s. 8.

Polub Ogród Botaniczny na Facebooku

TripAdvisor_Recenzje Wroclaw University Botanical Garden

social-icon

Sonda

Czy odwiedziłaś/eś już nasz Ogród?